Πένα αρπάζει η ψυχή και γράφει... σε φύλλα που δίνει η ζωή για να υπάρχει!

Τικ τακ… τικ τακ… ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος σε αβαρία συνέχειας. Κι ένα τσιγάρο εκεί… ανάμεσα στα κιτρινισμένα δάχτυλα, να ζητιανεύει μια φλόγα που αργεί. Γιατί άραγε; Κατέφθασε απρόσκλητη και η μοναξιά… ειδεχθής να καπηλευτεί… το γερασμένο απόγευμα που, οδεύει προς την λύτρωση. Τικ τακ… τικ τακ… ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος σε αβαρία συνήθειας!

Άνοιξε τη πόρτα… νιώσε το άγγιγμα του αέρα και μείνε! Μείνε εκεί και σκόρπισε σπέρμα να φυτρώσει καρπός. Ρούφα της θάλασσας το αίμα… κοντοζυγώνει ο βυθός! Κι αν γεύση αλμύρας καίει τα χείλη κι αν το ανάστημα φαντάζει αδύναμο… πειρατής η ψυχή θα την σώσει την ύλη, όπως κάθε φορά με τον ίδιο σφυγμό! Που γεννά αντοχές μέσα στην νύχτα… που ταξιδεύει η σκέψη στο πριν στο μετά… που ζωγραφίζει ο νους παλιά παραμύθια… σαν επαληθεύεται η πρώτη φορά! Άκουσε την προσευχή… την ψάλλει η ελπίδα κλείσε τα μάτια στην φυγή… εσύ και εγώ… Εμείς!... σε κοινωνίας λεπίδα!

Δεν είναι αργά… κι ας έφυγε η μέρα με βλέμμα κενό Δεν είναι αργά… κι ας έφτασε η νύχτα ντυμένη στα μοβ Δεν είναι αργά… Σαν άρχισε το όνειρο να ξαναζωντανεύει, τώρα που το είναι μου με το δικό σου δραπετεύει… Δεν είναι αργά! Κι ας μην είναι η αρχή μιας ευχής… σώμα… ψυχή… καρδιά… σε κάρμα ζωής!  Δεν είναι αργά… μ’ ακούς άγγελέ μου; Κι ας ξημερώσει θάνατο… Δεν είναι αργά!

Πόσο αργά μπορεί να είναι πια; Πόσο αργά; Στο αντίο της μέρας που ξεκινά... με βλέμμα στο πουθενά. Και αρχίζει η νύχτα... με χρώματα μαβιά... απλώνει τα δίχτυα. Εκεί όπου ο ουρανός θα ενωθεί με τη θάλασσα... Εκεί όπου τα όνειρα θα μπλεχτούν με την πραγματικότητα... Εκεί όπου κάποια αστέρια θα πέσουν στην προσπάθεια τους να υλοποιήσουν ευχές... Πόσο αργά μπορεί να είναι πια; Μίλα μου άγγελε μου... Πόσο αργά;