Κοινωνίας λεπίδα

Άνοιξε τη πόρτα…
νιώσε το άγγιγμα του αέρα και μείνε!
Μείνε εκεί και σκόρπισε σπέρμα
να φυτρώσει καρπός.
Ρούφα της θάλασσας το αίμα…
κοντοζυγώνει ο βυθός!
Κι αν γεύση αλμύρας καίει τα χείλη
κι αν το ανάστημα φαντάζει αδύναμο…
πειρατής η ψυχή θα την σώσει την ύλη,
όπως κάθε φορά με τον ίδιο σφυγμό!
Που γεννά αντοχές μέσα στην νύχτα…
που ταξιδεύει η σκέψη στο πριν στο μετά…
που ζωγραφίζει ο νους παλιά παραμύθια…
σαν επαληθεύεται η πρώτη φορά!
Άκουσε την προσευχή… την ψάλλει η ελπίδα
κλείσε τα μάτια στην φυγή… εσύ και εγώ…
Εμείς!... σε κοινωνίας λεπίδα!