Τικ τακ…

Τικ τακ… τικ τακ…
ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος
σε αβαρία συνέχειας.
Κι ένα τσιγάρο εκεί…
ανάμεσα στα κιτρινισμένα δάχτυλα,
να ζητιανεύει μια φλόγα που αργεί.
Γιατί άραγε;
Κατέφθασε απρόσκλητη και η μοναξιά…
ειδεχθής να καπηλευτεί…
το γερασμένο απόγευμα που,
οδεύει προς την λύτρωση.
Τικ τακ… τικ τακ…
ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος
σε αβαρία συνήθειας!