Δεν είναι αργά!

Δεν είναι αργά…
κι ας έφυγε η μέρα με βλέμμα κενό
Δεν είναι αργά…
κι ας έφτασε η νύχτα ντυμένη στα μοβ
Δεν είναι αργά…
Σαν άρχισε το όνειρο να ξαναζωντανεύει,
τώρα που το είναι μου με το δικό σου δραπετεύει…
Δεν είναι αργά!
Κι ας μην είναι η αρχή μιας ευχής…
σώμα… ψυχή… καρδιά… σε κάρμα ζωής! 
Δεν είναι αργά… μ’ ακούς άγγελέ μου;
Κι ας ξημερώσει θάνατο…
Δεν είναι αργά!





Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Θάλασσα μου...

Πόσα ερωτήματα γεννιούνται από σένα και πώς να δώσεις απαντήσει σε αυτά αφού κοιτάς κάτω από τα κύματα… σημάδι να δεις στο σώμα που φοράς! Σε ποιον να μιλήσεις… αν δεν είσαι εσύ; Πώς να τολμήσεις να βρεις την ψυχή; Μια φωνή αχνή και λίγο βραχνή… σε άηχα λόγια που ξενύχτησαν μαζί! Κοίτα με πάλι με τα μάτια τα καλά, όχι με αυτά που φαίνονται μα… με εκείνα που θυμούνται, το υγρό σου βλέμμα που, βυθίζομαι ξανά! Νιώσε με! Σώσε με! Σε αόρατο καθρέφτη τα δάκρυα κυλάνε! Έλα! Έλα κοντά μου για μια στιγμή και δωσ’ μου την παλάμη… Κοίτα! Κοίτα πως έχει χαραχτεί… η διαδρομή παράλληλη, μοιραία… στην ακτή σου θα μας βγάλει!
Διαβάστε Περισσότερα

Η σκιά

Η σκιά μιας αθέατης λέξης χορεύει… μ’ ένα τραγούδι σιωπής επιβάλει… επιβάλλεται… σαν γιγαντώνεται, στην γωνιά του τοίχου, το λίκνισμά της! Και συ ο μωρός… να προσπαθείς να την διαβάσεις!
Διαβάστε Περισσότερα

Τικ τακ…

Τικ τακ… τικ τακ… ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος σε αβαρία συνέχειας. Κι ένα τσιγάρο εκεί… ανάμεσα στα κιτρινισμένα δάχτυλα, να ζητιανεύει μια φλόγα που αργεί. Γιατί άραγε; Κατέφθασε απρόσκλητη και η μοναξιά… ειδεχθής να καπηλευτεί… το γερασμένο απόγευμα που, οδεύει προς την λύτρωση. Τικ τακ… τικ τακ… ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος σε αβαρία συνήθειας!
Διαβάστε Περισσότερα