Αναρτήσεις

Λέξεις Νεκρές - Σμαράγδα Βογιατζόγλου - Νίκος Φανουργιάκης

Εικόνα
Μόλις κυκλοφόρησε το τραγούδι  Λέξεις Νεκρές ... Στίχοι: Σμαράγδα Βογιατζόγλου  Μουσική - Ενορχήστρωση: Νίκος Φανουργιάκης Λέξεις νεκρές τιποτένιες αντιλήψεις...  έννοιες σαθρές ξυπνούν παραισθήσεις, με τον φόβο δήμιο στην ανοχή  και μία απογοήτευση να ψάχνει το γιατί.  Με ρέστα να πληρώνονται σε πτώματα γραμμάτων...  χρέη να παραγράφονται με δάκρυα σφαλμάτων!  Λέξεις νεκρές νούλες πεποιθήσεις...  σκέψεις τρελές ζουν στις παραισθήσεις,  με ένα γαμώτο να ψάχνει απ’ την αρχή σημάδια ορατά που ‘δείχναν την φυγή! Κοίταξα πίσω,  δεν έμεινε κανείς μόνο σκιές και άδειες υποσχέσεις,  ότι αγάπησα έγινε αφορμή να μάθω να μετράω τις απώλειες.  Τα είπα όλα, μα δεν άκουσες ποτέ… τώρα σωπαίνω κι ουρλιάζει η σιωπή…  Τα ρέστα πληρωθήκανε σε πτώματα γραμμάτων...  χρέη παραγραφήκανε με δάκρυα σφαλμάτων!  Λέξεις νεκρές νούλες πεποιθήσεις...  σκέψεις τρελές πικρές αληθείας…  αν με αρνηθείς ακόμα μια φορά…  κάνω ευχή...

Συνέντευξη της Σμαράγδας Βογιατζόγλου στην εκπομπή Suki Haiku

Εικόνα
 

Η σκιά

Η σκιά μιας αθέατης λέξης χορεύει… μ’ ένα τραγούδι σιωπής επιβάλει… επιβάλλεται… σαν γιγαντώνεται, στην γωνιά του τοίχου, το λίκνισμά της! Και συ ο μωρός… να προσπαθείς να την διαβάσεις!

Θάλασσα μου...

Πόσα ερωτήματα γεννιούνται από σένα και πώς να δώσεις απαντήσει σε αυτά αφού κοιτάς κάτω από τα κύματα… σημάδι να δεις στο σώμα που φοράς! Σε ποιον να μιλήσεις… αν δεν είσαι εσύ; Πώς να τολμήσεις να βρεις την ψυχή; Μια φωνή αχνή και λίγο βραχνή… σε άηχα λόγια που ξενύχτησαν μαζί! Κοίτα με πάλι με τα μάτια τα καλά, όχι με αυτά που φαίνονται μα… με εκείνα που θυμούνται, το υγρό σου βλέμμα που, βυθίζομαι ξανά! Νιώσε με! Σώσε με! Σε αόρατο καθρέφτη τα δάκρυα κυλάνε! Έλα! Έλα κοντά μου για μια στιγμή και δωσ’ μου την παλάμη… Κοίτα! Κοίτα πως έχει χαραχτεί… η διαδρομή παράλληλη, μοιραία… στην ακτή σου θα μας βγάλει!

Τικ τακ…

Τικ τακ… τικ τακ… ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος σε αβαρία συνέχειας. Κι ένα τσιγάρο εκεί… ανάμεσα στα κιτρινισμένα δάχτυλα, να ζητιανεύει μια φλόγα που αργεί. Γιατί άραγε; Κατέφθασε απρόσκλητη και η μοναξιά… ειδεχθής να καπηλευτεί… το γερασμένο απόγευμα που, οδεύει προς την λύτρωση. Τικ τακ… τικ τακ… ροκανίζεται άσκοπα ο χρόνος σε αβαρία συνήθειας!

Πόσο αργά-Σμαράγδα Βογιατζόγλου

Εικόνα

Κοινωνίας λεπίδα

Άνοιξε τη πόρτα… νιώσε το άγγιγμα του αέρα και μείνε! Μείνε εκεί και σκόρπισε σπέρμα να φυτρώσει καρπός. Ρούφα της θάλασσας το αίμα… κοντοζυγώνει ο βυθός! Κι αν γεύση αλμύρας καίει τα χείλη κι αν το ανάστημα φαντάζει αδύναμο… πειρατής η ψυχή θα την σώσει την ύλη, όπως κάθε φορά με τον ίδιο σφυγμό! Που γεννά αντοχές μέσα στην νύχτα… που ταξιδεύει η σκέψη στο πριν στο μετά… που ζωγραφίζει ο νους παλιά παραμύθια… σαν επαληθεύεται η πρώτη φορά! Άκουσε την προσευχή… την ψάλλει η ελπίδα κλείσε τα μάτια στην φυγή… εσύ και εγώ… Εμείς!... σε κοινωνίας λεπίδα!