Θάλασσα μου...

Πόσα ερωτήματα γεννιούνται από σένα

και πώς να δώσεις απαντήσει σε αυτά
αφού κοιτάς κάτω από τα κύματα…
σημάδι να δεις στο σώμα που φοράς!
Σε ποιον να μιλήσεις… αν δεν είσαι εσύ;
Πώς να τολμήσεις να βρεις την ψυχή;
Μια φωνή αχνή και λίγο βραχνή…
σε άηχα λόγια που ξενύχτησαν μαζί!
Κοίτα με πάλι με τα μάτια τα καλά,
όχι με αυτά που φαίνονται μα…
με εκείνα που θυμούνται,
το υγρό σου βλέμμα που, βυθίζομαι ξανά!
Νιώσε με!
Σώσε με!
Σε αόρατο καθρέφτη τα δάκρυα κυλάνε!
Έλα! Έλα κοντά μου για μια στιγμή
και δωσ’ μου την παλάμη…
Κοίτα! Κοίτα πως έχει χαραχτεί…
η διαδρομή παράλληλη, μοιραία…
στην ακτή σου θα μας βγάλει!